ادامه بحث عزاداری و مخصوصا قمه زنی

دومین مسئله ای که در عزاداری باید فهمیده شود این است که عزاداری چه حدی دارد؟

همان گونه عبادت حدی ندارد عزاداری هم حدی ندارد حال چرا عبادت حدی ندارد؟زیرا

در عبادت عابد می خواهد تذلل خود را در برابر محبوب بی حد نشان دهد تا فانی در

محبوب شود لازمه ی فانی شدن در بی حد تذلل بی حد است به این معنا که عابد چون

دارد بی حد را عبادت می کند نیازمند عبادت کردن بی حد و حصر است و هر کاری

که بتواند انجام میدهد حال اشتباه نشود که کسی بگوید خوب نماز را که می خوانیم روزه

هم می گیریم خمس و زکات را هم میدهیم پس ما عابد هستیم. خیر این احکام شرعیه در

مد ظل ایمان هستند و به اعتقاد شخص اینها یا عبادت است یا معصیت یعنی اگر کسی در

بعد از محبوب این احکام را انجام دهد هزار صفر کنار هم چیده که هیچ سودی ندارد تا

یک نباشد که این یک همان ایمان است بلکه عبادت تفکر در حقیقت مبدا و معاد و تکوین

و تشریع است.     

در عزاداری هم چون عزادار دارد در مقابل  وجه الله  تذلل خود و حب خود را  نشان

می دهد نیاز دارد که بی حد عزاداری کند و نگوید خوب ما این کار را کردیم دیگر بس

است خیر در عزاداری بس بودن معنا ندارد بلکه هر کس تا جایی که میتواند باید

عزاداری کند که در مقابل جنب الله دارد تذلل نشان میدهد که هر چه بکند کم کرده است

که می فرماید یوم ان تقول نفس واحسرتا علی ما فرطت فی جنب الله که ان  که 

می گوید واحسرتا کم نگذاشته و هستی خود را در راه محبوب داده است اما عظمت آن

 جنب الله را که میبیند میگوید واحسرتا علی ما فرطت فی جنب الله پس به هر نحوی

باید تذلل خود را در غم محبوب نشان دهد.  

از کجا بفهمیم که چه چیزی آلت عزا است؟      

هر چیزی که نشان دهنده ی تذلل و غم باشد آلت عزاست و همین که آلت عزا شد از

عظمت بی حد و حصر برخوردار میشود برای فهم این مطلب روایت امام رضا علیه

السلام را نقل میکنیم.یابن شبیب ان کنت باکیا لشیءفابک للحسین علیه السلام که این

بکاء نکره آمده و این افادۀ عموم میدهد یعنی بکاء علم عزا است و امدن این لفظ به این

 معناست که هر چه که نشان دهندۀ حزن و غم باشد.